BENİM DÜNYAM

Yeni Ev, Yeni Düzen, Merhaba Yeni Hayat

07/03/2017

Herkese merhaba,

Bugün sizlere malum uzun zamandır uzun uzun içimi dökemedim; tam sırası dedim; azıcık yazayım istedim. Umarım keyfiniz yerindedir, herşey yolundadır. (Eskiden günlüğüme böyle yazardım-Nasılsın günlük? Umarım iyisindir.Beni sorarsan ben çok iyiyim. Bugün…) Beni sorarsanız iyiyim anlayacağınız. Biraz tatlı yorgunlukları geride bırakıp yeni hayata merhaba dedim. Apart topar eski sitemden ayrılışımın ardından yepyeni bir hayata başlayacağımı hiç düşünmüyordum. Ama hayat malesef yapmadığınız planlar ve surpriz gelişmelerle akıp gidiyor. Ve bazen herşeye ağzınız açık bakar halde buluyorsunuz kendinizi. Ailemle daha huzurlu, mutlu bir hayata merhaba diyecekmişim son eşyamı eski evden alıp geriye baktığımda boş bir ev gördüğüm an.

Babamın rahatsızlığının ardından uzun zaman geçti. Çok şey yaşadık. Hem hastane günleri hem sonrası çok titiz olunması gereken günlerdi. Bu sürecimizde çekirdek aile olarak (Zaten toplam 3 kişiyiz) daha bir kenetlendik. Babamın ilaçları, iğneleri, eve misafir kabul edemeyişlerimiz, ağrıları, korkularımız, hergün tedirgin nefes alış verişini izlediğimiz anlar, ev alışverişleri, evin temizliği vs vs derken biz bir baktık çok yorulmuş ama bir o kadar daha çok kenetlenmişiz birbirimize. Fakat bu süreçte yaşadığım süreçte başka olumsuz şeyler beni daha da yıktı haliyle. Çok zor şeyler yaşadım, çok. Anlatmam, anlatmama gerek yok, geçti gitti üzerinden, ben hayata bağlandım artık, kendimi affetmeyi öğrendim ve bir şekilde yeni bir hayata başladım. O süreçlerimde babam iyiydi, annem iyiydi ve biz güçlü bir aileydik ya; gerisi boş. Hastane koridorlarında hem babam için hem de kendi yaşadığım sıkıntılar için ağlarken; yanımda olan gizli kahramanımı unutamam tabi ki. O olmasaydı ben bugün bu kadar güclü, affedici, hayata bağlanan, sevgi dolu olamazdım belki de. Kim bilir belki de simdi bu satırları yazdıktan sonra alt kata O’nun yanına indiğimde; “Yine ne güzel şeyler yazdın okuyalım..” diyecek ve o an ben yine şükrediyor olacağım bu hayata..

Evet, alt kat dedim; hayallerimdeki gibi bir eve taşındık. Minik bir bahçesi olan, bahçesine ağaçlar dikebildiğimiz; köpeğimizin zıplaya zıplaya oyunlar oynadığı, bahçesinde sevdiklerimizle mangallar yaktığımız, sabahlara kadar film izlediğimiz bir evimiz var artık. Hatta hayalini kurduğum çalışma odasında yazıyorum bu satırları sizlere. Bahçeye 23 ağaç ektik inanabiliyor musunuz? O kadar da güzel oldular ki. Simdi planımız kocaman bir ses sistemi alıp, Cuma’ları sinema gecesi yapmak ve tüm sevdiklerimizi çağırmak…

Hayatımda bircok şey değişti anlayacağınız. Artık babam iyi, ailem iyi, annem yanıbaşımda her daim olduğu gibi, Papyon deseniz bahçededir gene, kedilerin rahatı yerinde yan gelip yatıyorlar. Sergileri geziyorum her haftasonu, etkinliklere gidiyorum, arkadaşlarımla daha çok zaman geçiriyorum. Onlara uzun zamanlar ayıramıyordum, artık ayırabiliyorum. Çamaşır bulaşık yemek.. En sevdiklerim oldu. Şimdi çok yakında evimizin duvarlarına tablolar yapacağız anı olsun diye. Resim konusunda yetenekli değilim ama tüm duvarlara kendi eselerimizi asmak istiyoruz geleceğe miras bırakmak, anı biriktirmek için.

Benden şimdilik bu kadar. Günlüğüme bugünlük son veriyorum. Alt kata inip biraz keyif çatmam lazım. Bu arada siz de Youtube kanalımdaki yeni videoları bu linkten izleyebilirsiniz. –> Yeni Video!

En kısa zamanda görüşmek üzere.

Sevgiler

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply sadebiryasam.com 07/03/2017 at 1:59 PM

    Canım Fulya, hayatta bazı şeyler çözülmeden önce büyük sıkıntılar yaşanıyor. En karanlık andan sonra gün doğuyor. Güneşli günleri, sevgiyle huzurla en önemlisi de gönlünüzce bir yuvada karşılamanıza çok sevindim. Ağaçlarına, güzel ailene sevgi ve selamlarımı iletiyorum. Yolun kalbin gibi açık olsun

  • Reply Aybüke Anna Önen 07/03/2017 at 7:16 PM

    Huzunlu baslasa da icim kipir kipir oldu yazinin sonlarina dogru Her sey gonlune gore olsun, yeni evinizde huzurlu hissedeceginiz anlar biriktirirsiniz umarim sevgiler

  • Leave a Reply